Maand: september 2014

Indisch oorlogsverleden in Flat Earth

Flat Earth is een film van filmmaker Monique Verhoeckx over de gecompliceerde relatie tussen vader en zoon. In deze persoonlijke film, de hoofdpersonages zijn gebaseerd op het leven van de opa en vader van de regisseur, onderzoekt de maker het oorlogsverleden van haar voorouders in Indie, die door zwijgen wordt gekenmerkt.

Hoofdpersonage uit Flat Earth

Hoofdpersonage uit Flat Earth

Bekijk hier de trailer van de Flat Earth:

Met haar werk als kunstenaar en filmmaker spreekt Verhoeckx zich uit als de volgende generatie Indischen: ,, Het verleden is altijd aanwezig in het heden. De echo van onuitgesproken oorlogservaringen weerklinkt in stilzwijgen, woede en angst. Deel uitmakend van de derde generatie vroeg ik me af: hoe kan ik het omgaan met onverdraaglijke herinneringen verbeelden?”

Hoe zij de oorlogservaringen heeft vertaald naar het witte doek is te zien in Flat Earth, die draait tijdens het Nederlands Filmfestival in Rotterdam. De film is geselecteerd voor de Gouden Kalf Competitie in de categorie Lange Speelfilm.

Regisseur Verhoeckx is ook maker van de docu Schattenberg(2008), het verhaal van haar Indische moeder die in 1950 werd opgevangen in Kamp Westerbork.

Scene uit Kamp Schattenberg (Treasure mountain)

Scene uit Kamp Schattenberg (Treasure mountain)

Meer info over Flat Earth: http://www.doceyefilm.nl/index.php?page=flat-earth

Tijdens het Nederlands Filmfestival te zien op:
Zondag 28 september om 20:00 in Wolff City (wereld première)
Maandag 29 september om 14:00 in Tivoli Vredenburg
Woensdag 1 oktober om 16:00 in Wolff City

Advertenties

#mijmermomentopname: eten = verbondenheid

Bijdrage Patrick Wouters

“Eet jij nog weleens thuis Pat?” Deze reactie op de zoveelste Indische maaltijdpost van mij op Facebook, deed me even nadenken: ik ga graag uit eten, iets wat ik nog steeds leuker vind dan koken: gezellig bijpraten, ngobrol. Maar nu luidt mijn antwoord: “Ja. Ik eet ook graag weer thuis.”
Ik heb een handvol foto’s uit het pré-internettijdperk waarop ik vol trots mijn Indische gerechten laat zien die ik in de tachtiger (!) jaren frequent maakte. In mijn early twenties verliet ik het ouderlijk huis voor een fraai tweekamerappartement in Oud Rijswijk. Ik ging op mijzelf wonen en nam mee:

  • Indische recepten van mijn moeder, netjes overgeschreven en in een multomap verzameld.
  • een blauw grijs gewolkte BK rijststomer.
  • een elektrische rijststomer van National: eerst rijst wassen en dan een vingerkootje water toevoegen.
  • een wonderpan om pastei tutup en frikadel pan te maken: in mijn nieuwe stek had ik geen oven.
  • een theelepel uit het trouwservies van mijn ouders voor de juiste hoeveelheid koffie tubruk en de bijbehorende koppen van Duralex glas.
  • een handvol Indische achtergrond.
Een oude elektrische rijststomer van het merk National

Een oude elektrische rijststomer van het merk National

Compleet
Vanaf het moment dat ik het rijk alleen had, kookte ik voor vrienden en collega’s trouw de Indische gerechten, welke ik (met of zonder bumbu ;-)) zelf kon maken. Volgens de rituelen van thuis: dus zo compleet mogelijk en met Indische snacks van de toko vooraf.

Iedereen verwachtte niet anders. Ook de eetclub waar ik een tijdje deel van uit maakte rekende op zijn minst(!) op rijsttafel of Nasi Kuning. Vegetarisch eten was overigens toen al zo nu en dan onderdeel van mijn eetpatroon. Daarnaast at ik graag buiten de deur: honkvast, zelden afwijkend van een eerder goed bevallen Indisch of vegetarisch restaurant.

Rechtsonder: de wonderpan

Rechtsonder: de wonderpan

Gezond en makkelijk
Toen ik in de jaren negentig ging samenwonen en kinderen kreeg, werd het koken vooral praktisch koken: gezond, maar makkelijk klaar te maken. En alleen bij verjaardagen of in het weekend Indisch eten. Nu ik alweer tien jaar op ‘mezelf’ woon is, uit eten gaan een van mijn favoriete sociale activiteiten. Tussen de middag, in de avond, niets is te dol, mits Aziatisch of vegetarisch en een enkele keer fastfood.
Echter: door een voedselallergie heb ik mijn eet-en leefstijl drastisch moeten omgooien en is slowfood eerder regel dan uitzondering.
Ik gebruik weer de Indische recepten van mijn moeder. En als ik bumbu’s gebruik, dan alleen zonder smaakversterkers en ander schadelijke toevoegingen (E-nummers).

Verbondenheid
Mijn zoon noemt mijn allergie een geluk bij een ongeluk. En hij heeft gelijk. Ik begin weer plezier te krijgen in koken en ik merk dat mijn gezonde eet-en levensstijl vruchten afwerpt. Natuurlijk heb ik zo nu en dan nog een cheat moment: dat hoort bij genieten van het leven.
Wat hetzelfde is gebleven, is dat eten nog steeds voor verbondenheid zorgt: als mijn drie kinderen hier zijn, op verjaardagen of als vrienden op bezoek komen. En zo is de cirkel weer rond: eerste en tweede generatie rituelen worden 3.0 proof.

Dit is een bijdrage van Patrick Wouters. Binnenkort weer een nieuw #mijmermoment van deze auteur.

Volg Door blauwe ogen ook op Twitter (twitter.com/3egeneratieindo) en Instagram (instagram.com/indoinbali).