Door blauwe ogen

Achter de schermen bij Door blauwe ogen

Camera,lights, action! Alle interviews nemen we ook op. Wellicht verschijnt er ooit nog een docu?

Camera, lights, action! Hier wordt het interview, net als alle andere, opgenomen met camera. Wellicht verschijnt er ooit nog een docu?

Van idee naar dik salontafelboek
‘Even een boek maken’ betekent maanden van interviews houden, onderweg zijn en bovendien mooie ontmoetingen hebben. Alles met een lach en soms een traan. Ik vind het geweldig om te interviewen en bovendien gezellig om Indische generatiegenoten uit het hele land te ontmoeten. We zitten in een positieve flow tijdens deze ‘trip’ en ik realiseer me dat het een voorrecht is om op deze manier te kunnen werken.
Nu, 10 jaar na publicatie van het boek, ben ik nog blij dat ik dit project op mijn eigen manier heb mogen maken.  Het is een succes gebleken. De formule duikt regelmatig op, een compliment voor het creeerende team.

Expo Kanjil & de Tijger
In 2005 sieren de portretten van Door blauwe ogen de muren van restaurant Kanjil & de Tijger. Ook maken we nieuwe  portretten voor deze expositie van het toonaangevende restaurant in Amsterdam. De laatste foto van dit artikel is speciaal gemaakt voor deze tentoonstelling.

Achter de schermen
Hieronder een aantal foto’s van achter de schermen van Door blauwe ogen. Ik vind het leuk om onszelf te laten zien tijdens onze creatieve (road)trip.

Anouk doet haar schoen goed kl

Anouk  bereidt zich voor en doet haar schoen goed voordat haar portret wordt geschoten.

Maarten aan het werk kl

Maarten, de fotograaf, kijkt tevreden naar de foto’s van Fiona (links).

Fotograaf lokt reactie uit kl

De fotograaf lokt een reactie uit en die krijgt hij!

Ik wacht kl

Ik wacht geduldig tot het de fotograaf en de geinterviewde is geschoten en word dan zelf het slachtoffer.

Maarten in actie kl

Maarten in actie in ons kantoor. Meestal waren we op locatie ergens in het land.

Soms lang wachten kl

Hij wacht geduldig tot hij aan de beurt is of is hij al aan het poseren? Voor sommigen is het een natuurlijk iets.

Randy kijkt kritisch kl

De blik van de altijd kritische Randy spreekt boekdelen.

Thuis bij zijn oma kl

Thijs ontmoet ik in het huis van zijn oma. ik wilde hem perse fotograferen met het typisch Indische schilderij waar hij onder zit.

Oefenen met poseren kl

Wat heb ik gelachen tijdens de bezoeken,. Zo ook hier als het model ‘serieus’ oefent voor zijn coolste pose.

Werken in de sneeuw kl

Fotograferen in de sneeuw, wat een ontberingen hebben we doorstaan. Alles voor een mooi plaatje.

Lindsay kl

Deze foto is onderdeel van de expositie geweest bij Kantjil & de Tijger. Ik wilde een andere kant van het lieve mooie Indische meisje laten zien. Of dit is gelukt mag je zelf beoordelen.

Meer info over Door blauwe ogen vind je hier:

https://doorblauweogen.wordpress.com/boek-door-blauwe-ogen/

 

Advertenties

#Mijmermoment: Good Vibrations

“Hi Patrick, ik ben jouw oma. Welkom in Amerika.”
In de zomer van 1968 ontmoette ik voor het eerst (!) mijn grootouders langs moederskant. Enkele maanden na mijn geboorte in 1962, emigreerden zij naar de Verenigde Staten van Amerika.
Mijn opa had het al snel gehad met zijn vaderland. Het grootste gedeelte van zijn leven woonde hij in het moederland (voormalig Nederlands-Indië).
Omdat zijn toenmalige werkgever hem vroeg nog ‘even’ te blijven, repatrieerde hij pas in 1960 met de Zuiderkruis naar Nederland. Zijn gezin verbleef daar al sinds 1958 (!).
In mijn geboortejaar emigreerde hij met mijn oma en hun twee dochters naar Californië. Hij begon een nieuw bestaan op zijn 51e. Mijn moeder bleef in Nederland achter.

Patrick op zesjarige leeftijd in de zomer van 1968 (California, USA)

Patrick op zesjarige leeftijd in de zomer van 1968 (California, USA)

The wonder years
Ik herinner me nog goed hoe ik als zesjarige rondstapte op het vliegveld van Los Angeles en me verbaasde over hoe groot alles was.
Van dat verblijf in de VS bestaat een 16 mm film, overgezet op dvd. Ik zie mezelf hollen en springen in het Amerika van de jaren zestig met op de achtergrond muziek van Simon and Garfunkel, The Beatles, The Beach Boys, Otis Redding en The Mamas and the Papas. De soundtrack van mijn jeugd. Verdwalen in Disneyland, slenteren in de LA Zoo en touren naar Big Bear.
Toen had ik nog niet het volledige besef dat ik een Indisch kind was. Ik veronderstelde dat wij uit Amerika afkomstig waren. Mijn grootouders woonden daar immers. Op familiefoto’s en films, zie ik trouwens alleen maar Indo’s in beeld, slenterend en dansend. Van de Vietnamoorlog had ik nog geen weet. Wel arriveerden we kort na de moord op Robert Kennedy. Die reuring kreeg ik bewust mee.

California Dreaming
Het is die muziek die ik uit mijn vroegste jeugd herinner en nog altijd associeer met de vrije woensdagmiddagen en radio Veronica. En met sunny California, dat in mijn kinderogen wel een soort van provincie van Java moest zijn: California Dreaming, Monday, Monday, Sloop John B, en natuurlijk Good Vibrations.

 

Bron beeld: The Optimist

Bron: The Optimist

Door blauwe ogen
Good Vibrations: good vibes and energy for you. Woorden die ik graag gebruik om de ander alle goeds te wensen. Via Whatsapp, Facebook messenger of anderszins. Niet alleen aan het begin van een nieuw jaar.
Dat is wat we nodig hebben in deze duistere wereld, waar zo gefocust wordt op het negatieve: Peace and Love.
De journalistiek opereert nog te vaak op deze wijze, constateer ik als nieuwsfreak. Van journaal tot journaal. Van ochtendkrant tot avondkrant. Offline of online.
Positief nieuws wordt gemeden of weggemoffeld. Beeldvorming maakt meer stuk dan je denkt. Leg eens weg die krant of magazine. Skip RTL Nieuws en het Achtuurjournaal. Laat je niets wijsmaken en denk zelf na en maak je eigen afwegingen. Mijd negativiteit. Die wordt gecultiveerd. Net zoals Blue Monday.
Ik wil de wereld graag door blauwe ogen zien. Zoals mijn (groot)ouders dat ook deden: optimistisch. Wat er ook gebeurt, opnieuw beginnen kan je iedere dag. Of je nu op de helft van je leven zit of niet. Niet mekkeren, maar pukul terus. Ook al zit het eens tegen. Ik zie die houding ook terug bij mijn kinderen en veel andere jongeren. Dat stemt hoopvol voor de toekomst. Optimisme komt je geluk en gezondheid ten goede. En een betere wereld begint nog steeds bij jezelf.

Patrick Wouters

Passie om de Indo te beschrijven

Waarom heeft het boek Door blauwe ogen deze titel gekregen? En waarom  is de schrijfster zo gedreven de Indo te (blijven) onderzoeken? Deze week een interview met Sabina de Rozario, initiatiefnemer van het platform Door blauwe ogen en auteur van het gelijknamige boek.

Om te beginnen met een directe vraag: Ben je Indisch?
Ja, ik ben een telg van de derde generatie Indischen in Nederland. Mijn Indische vader is geboren en deels getogen in Indie, later Indonesie. Mijn grootouders zijn allebei Indisch dan wel Eurasian. Ik ben in Nederland geboren en getogen, maar woon nu bijna 5 jaar in Indonesië. Ik ben Indo in hart en nieren, maar ben ook trots op mijn Nederlandse afkomst uiteraard.
Voor alle auteurs van het platform geldt dat ze Indisch zijn, ze hebben allemaal minstens een Indische ouder.

Een pagina uit het boek Door blauwe ogen

Een pagina uit het boek Door blauwe ogen

Je bent auteur van het boek Door Blauwe Ogen uit 2005. Waarom heb je het boek geschreven?
Het boek is ontstaan uit het idee om de derde generatie te presenteren, want ik vond dat er weinig aandacht voor ons was. Ik wilde onderzoeken in hoeverre we ons Indisch voelen, zonder Indië te kennen. Specifieker, ik wilde mijn Indische oma laten zien hoe haar kleinkinderen Indisch zijn in Nederland. Aan haar heb ik het boek mogen opdragen.

Waar staat de titel Door blauwe ogen voor?

Blauw heeft op een aantal manieren met de Indische gemeenschap en cultuur te maken. Blauw refereert naar de kleur van de KNIL-uniformen en het scheldwoord wat ooit voor Indischen is gebruikt. Al wordt Blauwe tegenwoordig door jongeren steeds vaker als een geuzennaam gezien. De verhalen in het boek worden verteld door de ogen van de derde generatie, die elke kleur kunnen zijn, ook blauw.

Deel interview met Ruben in Door blauwe ogen

Deel interview met Ruben in Door blauwe ogen

Hoe merkte je dat men het boek waardeerde?
Ten eerste door de reacties van de lezers, van jongeren, maar zeker ook van de oudere generaties. Het boek werd gebruikt om de gesprek over Indië te beginnen, zo vertrouwde mensen mij toe. Het grootste compliment tot nu toe. Zelfs nu nog krijg ik mailtjes van mensen die het boek willen kopen. Veel studenten hebben het boek ook gebruikt voor een scriptie.
Ten tweede heeft het boek veel aandacht gekregen van de media. Bijvoorbeeld tijdens de NOS-uitzending van de Indië-herdenking op 15 augustus in 2005. Twee jongens uit het boek, Dinand en Dennis (van de band Kane), werden tijdens de uitzending geinterviewd. Het boek lag nadrukkelijk aanwezig op de salontafel.

Fiona vertelt een anekdote in Door blauwe ogen

Fiona vertelt een anekdote in Door blauwe ogen

Na het boek volgt nu het platform (de website met de blogs), is dat een logische stap?
Het idee voor een platform is gekomen door de geluiden die ik hoor binnen de Indische gemeenschap. Er is nog steeds behoefte om te praten over Nederlands-Indië, Indisch-zijn en een mogelijke zoektocht naar de afkomst. Niet alleen van ouderen, maar zeker ook van de jongste generaties. Aan dit ‘gesprek’ wil ik graag mijn bijdrage leveren. Ik wil schrijven over de Indische cultuur van vroeger, nu en, heel belangrijk, de toekomst.

Wat voegt het platform Door blauwe ogen toe aan de websites over de Indische cultuur die er al zijn?
Veel Indische sites schrijven over het Indië van vroeger. Het zijn vooral de mooie tijden en herinneringen die in stand worden gehouden, wat niet heel gek is. Ik raad iedereen ook aan deze sites te lezen, vooral Javapost.nl, het is immers een deel van de overdracht van het Indisch erfgoed. Ikzelf wil niet teveel over vroeger schrijven, als derde generatie kan ik niet teren op die verhalen, ik heb Indië immers niet meegemaakt.
Dus hoe dit platform zich onderscheidt: Als nieuwe generatie moeten we onszelf manifesteren als Indo van deze tijd. Ik koester de verhalen over vroeger, maar voor mezelf wil ik vooral vooruit kijken. Ik denk bijvoorbeeld na over hoe de Indische cultuur en gemeenschap zich ontwikkelt na jaren in Nederland te zijn en schrijf daar over. Ik wil niet teren op de herinneringen van de oudere generaties, maar mijn eigen Indische moderne beleving beschrijven.

Wat is jouw passie?
Ik ben op zoek om de definitie Indisch compleet te maken. Nu ik in Indonesië woon, ga ik verder met mijn onderzoek naar Indischen en de cultuur. Aan de ene omkant is het een voordeel dat ik in het moederland ben, al is het nu geen Indië meer. Als Indo kan ik hier veel terugvinden als het gaat om mijn roots. Aan de andere kant biedt de fysieke afstand van Nederland een voordeel, omdat ik nu met afstand naar de Indische gemeenschap kan kijken.
Via dit platform wil ik iedereen op de hoogte houden van mijn nieuwe ondervindingen. In tegenstelling tot het boek, dat gaat over de Indische jongeren in Nederland, is dit platform voor alle Indische generaties, waar ook ter wereld.

 

Voor reacties op het platform of informatie over het boek Door blauwe ogen, mail naar: doorblauweogen@gmail.com