Mijmermoment

#Mijmermoment: Good Vibrations

“Hi Patrick, ik ben jouw oma. Welkom in Amerika.”
In de zomer van 1968 ontmoette ik voor het eerst (!) mijn grootouders langs moederskant. Enkele maanden na mijn geboorte in 1962, emigreerden zij naar de Verenigde Staten van Amerika.
Mijn opa had het al snel gehad met zijn vaderland. Het grootste gedeelte van zijn leven woonde hij in het moederland (voormalig Nederlands-Indië).
Omdat zijn toenmalige werkgever hem vroeg nog ‘even’ te blijven, repatrieerde hij pas in 1960 met de Zuiderkruis naar Nederland. Zijn gezin verbleef daar al sinds 1958 (!).
In mijn geboortejaar emigreerde hij met mijn oma en hun twee dochters naar Californië. Hij begon een nieuw bestaan op zijn 51e. Mijn moeder bleef in Nederland achter.

Patrick op zesjarige leeftijd in de zomer van 1968 (California, USA)

Patrick op zesjarige leeftijd in de zomer van 1968 (California, USA)

The wonder years
Ik herinner me nog goed hoe ik als zesjarige rondstapte op het vliegveld van Los Angeles en me verbaasde over hoe groot alles was.
Van dat verblijf in de VS bestaat een 16 mm film, overgezet op dvd. Ik zie mezelf hollen en springen in het Amerika van de jaren zestig met op de achtergrond muziek van Simon and Garfunkel, The Beatles, The Beach Boys, Otis Redding en The Mamas and the Papas. De soundtrack van mijn jeugd. Verdwalen in Disneyland, slenteren in de LA Zoo en touren naar Big Bear.
Toen had ik nog niet het volledige besef dat ik een Indisch kind was. Ik veronderstelde dat wij uit Amerika afkomstig waren. Mijn grootouders woonden daar immers. Op familiefoto’s en films, zie ik trouwens alleen maar Indo’s in beeld, slenterend en dansend. Van de Vietnamoorlog had ik nog geen weet. Wel arriveerden we kort na de moord op Robert Kennedy. Die reuring kreeg ik bewust mee.

California Dreaming
Het is die muziek die ik uit mijn vroegste jeugd herinner en nog altijd associeer met de vrije woensdagmiddagen en radio Veronica. En met sunny California, dat in mijn kinderogen wel een soort van provincie van Java moest zijn: California Dreaming, Monday, Monday, Sloop John B, en natuurlijk Good Vibrations.

 

Bron beeld: The Optimist

Bron: The Optimist

Door blauwe ogen
Good Vibrations: good vibes and energy for you. Woorden die ik graag gebruik om de ander alle goeds te wensen. Via Whatsapp, Facebook messenger of anderszins. Niet alleen aan het begin van een nieuw jaar.
Dat is wat we nodig hebben in deze duistere wereld, waar zo gefocust wordt op het negatieve: Peace and Love.
De journalistiek opereert nog te vaak op deze wijze, constateer ik als nieuwsfreak. Van journaal tot journaal. Van ochtendkrant tot avondkrant. Offline of online.
Positief nieuws wordt gemeden of weggemoffeld. Beeldvorming maakt meer stuk dan je denkt. Leg eens weg die krant of magazine. Skip RTL Nieuws en het Achtuurjournaal. Laat je niets wijsmaken en denk zelf na en maak je eigen afwegingen. Mijd negativiteit. Die wordt gecultiveerd. Net zoals Blue Monday.
Ik wil de wereld graag door blauwe ogen zien. Zoals mijn (groot)ouders dat ook deden: optimistisch. Wat er ook gebeurt, opnieuw beginnen kan je iedere dag. Of je nu op de helft van je leven zit of niet. Niet mekkeren, maar pukul terus. Ook al zit het eens tegen. Ik zie die houding ook terug bij mijn kinderen en veel andere jongeren. Dat stemt hoopvol voor de toekomst. Optimisme komt je geluk en gezondheid ten goede. En een betere wereld begint nog steeds bij jezelf.

Patrick Wouters

Advertenties

#mijmermomentopname: eten = verbondenheid

Bijdrage Patrick Wouters

“Eet jij nog weleens thuis Pat?” Deze reactie op de zoveelste Indische maaltijdpost van mij op Facebook, deed me even nadenken: ik ga graag uit eten, iets wat ik nog steeds leuker vind dan koken: gezellig bijpraten, ngobrol. Maar nu luidt mijn antwoord: “Ja. Ik eet ook graag weer thuis.”
Ik heb een handvol foto’s uit het pré-internettijdperk waarop ik vol trots mijn Indische gerechten laat zien die ik in de tachtiger (!) jaren frequent maakte. In mijn early twenties verliet ik het ouderlijk huis voor een fraai tweekamerappartement in Oud Rijswijk. Ik ging op mijzelf wonen en nam mee:

  • Indische recepten van mijn moeder, netjes overgeschreven en in een multomap verzameld.
  • een blauw grijs gewolkte BK rijststomer.
  • een elektrische rijststomer van National: eerst rijst wassen en dan een vingerkootje water toevoegen.
  • een wonderpan om pastei tutup en frikadel pan te maken: in mijn nieuwe stek had ik geen oven.
  • een theelepel uit het trouwservies van mijn ouders voor de juiste hoeveelheid koffie tubruk en de bijbehorende koppen van Duralex glas.
  • een handvol Indische achtergrond.
Een oude elektrische rijststomer van het merk National

Een oude elektrische rijststomer van het merk National

Compleet
Vanaf het moment dat ik het rijk alleen had, kookte ik voor vrienden en collega’s trouw de Indische gerechten, welke ik (met of zonder bumbu ;-)) zelf kon maken. Volgens de rituelen van thuis: dus zo compleet mogelijk en met Indische snacks van de toko vooraf.

Iedereen verwachtte niet anders. Ook de eetclub waar ik een tijdje deel van uit maakte rekende op zijn minst(!) op rijsttafel of Nasi Kuning. Vegetarisch eten was overigens toen al zo nu en dan onderdeel van mijn eetpatroon. Daarnaast at ik graag buiten de deur: honkvast, zelden afwijkend van een eerder goed bevallen Indisch of vegetarisch restaurant.

Rechtsonder: de wonderpan

Rechtsonder: de wonderpan

Gezond en makkelijk
Toen ik in de jaren negentig ging samenwonen en kinderen kreeg, werd het koken vooral praktisch koken: gezond, maar makkelijk klaar te maken. En alleen bij verjaardagen of in het weekend Indisch eten. Nu ik alweer tien jaar op ‘mezelf’ woon is, uit eten gaan een van mijn favoriete sociale activiteiten. Tussen de middag, in de avond, niets is te dol, mits Aziatisch of vegetarisch en een enkele keer fastfood.
Echter: door een voedselallergie heb ik mijn eet-en leefstijl drastisch moeten omgooien en is slowfood eerder regel dan uitzondering.
Ik gebruik weer de Indische recepten van mijn moeder. En als ik bumbu’s gebruik, dan alleen zonder smaakversterkers en ander schadelijke toevoegingen (E-nummers).

Verbondenheid
Mijn zoon noemt mijn allergie een geluk bij een ongeluk. En hij heeft gelijk. Ik begin weer plezier te krijgen in koken en ik merk dat mijn gezonde eet-en levensstijl vruchten afwerpt. Natuurlijk heb ik zo nu en dan nog een cheat moment: dat hoort bij genieten van het leven.
Wat hetzelfde is gebleven, is dat eten nog steeds voor verbondenheid zorgt: als mijn drie kinderen hier zijn, op verjaardagen of als vrienden op bezoek komen. En zo is de cirkel weer rond: eerste en tweede generatie rituelen worden 3.0 proof.

Dit is een bijdrage van Patrick Wouters. Binnenkort weer een nieuw #mijmermoment van deze auteur.

Volg Door blauwe ogen ook op Twitter (twitter.com/3egeneratieindo) en Instagram (instagram.com/indoinbali).