Patrick Wouters

Het land van afkomst

Een bijdrage van Patrick Wouters

Het is leuk om een reisverslag te ontvangen in de mailbox van Door Blauwe Ogen. Het is afkomstig van Patrick Wouters, mede-auteur van Platform Door Blauwe Ogen. Hij is net terug uit Suriname en inmiddels verknocht aan het land. De manier hoe hij het heeft beleefd vind ik (Sabina) zó leuk, dat ik het hier wil delen.

“En?”
Familie, vrienden en collega’s gebruiken niet veel woorden als ze informeren hoe ik het heb gehad in Suriname deze zomer, Sabina. Ik ben net terug en kan je vertellen: deze reis is er eentje voor in de boeken. In één woord: ge-wel-dig. Heb me zeer thuis gevoeld in Suriname. En de associatie met Indonesië is gauw gemaakt. Qua beleving identiek. I love SU.

Binnenlanden van Suriname: Menimi. © Patrick Wouters

Binnenlanden van Suriname: Menimi.
© Patrick Wouters

Ik ging vrij onbevangen en onbevooroordeeld op reis. Ik ken de geschiedenis, de meningen- en standpunten (de hardnekkigheid én de vastberadenheid daarvan ook). Sprak er met veel mensen en hoe je het wendt of keert, allen spraken heel liefdevol over het land dat momenteel de zoveelste crisis kent. Als buitenstaander zie ik veel kansen om dromen te realiseren. Wie weet… .

De binnenlanden van Suriname waar ik met reisgezel Scott was, deden me ontzettend aan Sumatra denken. De overweldigende mooie natuur hebben beide landen gemeen. In de jungle begroet worden met “Goedemiddag meneer”, blijft natuurlijk bijzonder. Als je mijn foto’s ziet, dan snap je wat ik bedoel met: de tijd staat stil.

ilovesu

Rootsreis
De Indonesische ambassade in Paramaribo organiseert in oktober 2016 een familytrip voor Javanen naar het land van hun voorouders.
“Met deze tour willen we de connectie maken, verhalen van de ouderen tot leven brengen en het persoonlijke familiegevoel geven met het land van afkomst”, aldus ambassadeur Dominicus Supratikto van Indonesië in gesprek met Charles Chang van De Ware Tijd. De focus van de reis ligt op Centraal-, Midden- en Oost-Java. Veel Javaanse immigranten kwamen 126 jaar geleden van Centraal-Java naar Suriname. Ze stapten op de boot in de haven van Semarang, maar ook in die van Surabaya.

Van Blommesteinmeer (stuwmeer, district Brokopondo). © Patrick Wouters

Van Blommesteinmeer (stuwmeer, district Brokopondo).
© Patrick Wouters

“Hoewel het geen zoektocht wordt naar verloren families, kan een trip naar het land van de voorouders een idee geven van hoe de mensen hebben geleefd”, schrijft Chang. Natuurlijk ontbreken de highlights van Java (en Bali) niet tijdens deze trip. Er is zeker belangstelling voor deze reis lees ik in De Ware Tijd. Ben benieuwd of mensen daadwerkelijk deze rootsreis gaan boeken. Naar verluidt is er veel belangstelling voor.

De moskee en synagoge gebroederlijk naast elkaar in Paramaribo

De moskee en synagoge gebroederlijk naast elkaar in Paramaribo

Wat Suriname aangaat: het toerisme kan zeker een impuls gebruiken. Zou me daarin best wel willen vastbijten.
Mocht je interesse hebben: Suriname, Reisgids Buitenkansjes, beschrijft de mooiste bestemmingen in Suriname in reportagevorm. Een geweldige gids qua toon en inhoud. Oh ja, last but not least Sabina: het eten. Je zult niet teleurgesteld raken. Goede warungs en restaurants in overvloed. En ook eerlijke en verantwoordelijke producten raken er steeds meer in zwang. Ik kom zeker terug.

 

Verder lezen over Suriname:

Dit is een bijdrage van Patrick Wouters©

Advertenties

#Mijmermoment: Good Vibrations

“Hi Patrick, ik ben jouw oma. Welkom in Amerika.”
In de zomer van 1968 ontmoette ik voor het eerst (!) mijn grootouders langs moederskant. Enkele maanden na mijn geboorte in 1962, emigreerden zij naar de Verenigde Staten van Amerika.
Mijn opa had het al snel gehad met zijn vaderland. Het grootste gedeelte van zijn leven woonde hij in het moederland (voormalig Nederlands-Indië).
Omdat zijn toenmalige werkgever hem vroeg nog ‘even’ te blijven, repatrieerde hij pas in 1960 met de Zuiderkruis naar Nederland. Zijn gezin verbleef daar al sinds 1958 (!).
In mijn geboortejaar emigreerde hij met mijn oma en hun twee dochters naar Californië. Hij begon een nieuw bestaan op zijn 51e. Mijn moeder bleef in Nederland achter.

Patrick op zesjarige leeftijd in de zomer van 1968 (California, USA)

Patrick op zesjarige leeftijd in de zomer van 1968 (California, USA)

The wonder years
Ik herinner me nog goed hoe ik als zesjarige rondstapte op het vliegveld van Los Angeles en me verbaasde over hoe groot alles was.
Van dat verblijf in de VS bestaat een 16 mm film, overgezet op dvd. Ik zie mezelf hollen en springen in het Amerika van de jaren zestig met op de achtergrond muziek van Simon and Garfunkel, The Beatles, The Beach Boys, Otis Redding en The Mamas and the Papas. De soundtrack van mijn jeugd. Verdwalen in Disneyland, slenteren in de LA Zoo en touren naar Big Bear.
Toen had ik nog niet het volledige besef dat ik een Indisch kind was. Ik veronderstelde dat wij uit Amerika afkomstig waren. Mijn grootouders woonden daar immers. Op familiefoto’s en films, zie ik trouwens alleen maar Indo’s in beeld, slenterend en dansend. Van de Vietnamoorlog had ik nog geen weet. Wel arriveerden we kort na de moord op Robert Kennedy. Die reuring kreeg ik bewust mee.

California Dreaming
Het is die muziek die ik uit mijn vroegste jeugd herinner en nog altijd associeer met de vrije woensdagmiddagen en radio Veronica. En met sunny California, dat in mijn kinderogen wel een soort van provincie van Java moest zijn: California Dreaming, Monday, Monday, Sloop John B, en natuurlijk Good Vibrations.

 

Bron beeld: The Optimist

Bron: The Optimist

Door blauwe ogen
Good Vibrations: good vibes and energy for you. Woorden die ik graag gebruik om de ander alle goeds te wensen. Via Whatsapp, Facebook messenger of anderszins. Niet alleen aan het begin van een nieuw jaar.
Dat is wat we nodig hebben in deze duistere wereld, waar zo gefocust wordt op het negatieve: Peace and Love.
De journalistiek opereert nog te vaak op deze wijze, constateer ik als nieuwsfreak. Van journaal tot journaal. Van ochtendkrant tot avondkrant. Offline of online.
Positief nieuws wordt gemeden of weggemoffeld. Beeldvorming maakt meer stuk dan je denkt. Leg eens weg die krant of magazine. Skip RTL Nieuws en het Achtuurjournaal. Laat je niets wijsmaken en denk zelf na en maak je eigen afwegingen. Mijd negativiteit. Die wordt gecultiveerd. Net zoals Blue Monday.
Ik wil de wereld graag door blauwe ogen zien. Zoals mijn (groot)ouders dat ook deden: optimistisch. Wat er ook gebeurt, opnieuw beginnen kan je iedere dag. Of je nu op de helft van je leven zit of niet. Niet mekkeren, maar pukul terus. Ook al zit het eens tegen. Ik zie die houding ook terug bij mijn kinderen en veel andere jongeren. Dat stemt hoopvol voor de toekomst. Optimisme komt je geluk en gezondheid ten goede. En een betere wereld begint nog steeds bij jezelf.

Patrick Wouters