Cultuurbehoud

Voorwerpen uit Indië, deel 2

Bijdrage van Sabina de Rozario

In deze post het tweede deel van het artikel Voorwerpen uit Indië, het eerste deel is eerder gepubliceerd op deze site.
Als free-lance fotograaf heb ik ooit bijzondere voorwerpen uit Indië mogen fotograferen. Wellicht zijn ze voor sommigen herkenbaar. Wie droeg er niet zo’n matrozenpakje toen hij klein was? En wie herkent de pijama met tressen?

(Klik op de foto’s om ze te vergroten.)

Oude dias kl

Matrozenpakje kl

Matrozenpakje voor en achter kl

Detail mouw kl

Tressen kl

Patroon voor pyama kl

Pyama kl

Schoenen kl

Advertenties

Voorwerpen uit Indië

Bijdrage van Sabina de Rozario

Als freelance fotograaf heb ik ooit bijzondere voorwerpen uit Indië mogen fotograferen. Over deze voorwerpen, waarvan de meeste in gevangenschap tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn gemaakt, heb ik toen ook een verhaal opgetekend. Helaas kan ik het complete verhaal niet delen, het staat niet meer in mijn laptop. ‘Gelukkig hebben we de foto’s nog.’

De meeste voorwerpen, zoals het pillendoosje en de broches, zijn handgemaakt van materialen, die voor handen waren in het kamp. De schil van een kokosnoot, een stukje hout, wat draadjes.
Uiteindelijk hebben de kleine zelfgemaakte bezittingen een lange weg afgelegd. Na de oorlog krijgen de gebruiksvoorwerpen een plekje ergens in een huis om vervolgens met de eigenaren mee naar Nederland af te reizen. Ruim 50 jaar later liggen ze in zeer goede staat voor de lens van mijn camera. Ik doe mijn best om de voorwerpen mooi in beeld te brengen.
De verhalen zijn verdwenen, maar dat is niet erg. Vroeg of laat zullen de vertelling zich weer bij de objecten voegen.

(Klik op de foto’s om ze te vergroten.)

 

Foto: S. de Rozario

Asbakje van kokosnoot kl

 

Broche kl

 

Houtsnijwerk kl

Voorwerpen uit het kamp kl

 

Identificatiekaart kl

Vlag kl

 

Voorwerpen gemaakt in het kamp

 

Dit is een bijdrage van Sabina. Meer over de auteurs van dit platform, klik hier.

Als je het voelt, ben je overtuigd

Bijdrage Sabina de Rozario

Feedback krijgen op stukken die verschijnen op dit platform is erg prettig. Evert en ik ontvingen onlangs woorden van waardering op ons nieuwe project Tussen twee generaties. We zijn hier heel dankbaar voor, we worden dus gelezen en dat is een reden om energie te blijven steken in dit project. Na de waardering volgt regelmatig de vraag, persoonlijk of per mail, waarom we dit eigenlijk doen, wat is het nut van schrijven over de Indische cultuur? Op deze vraag wil ik graag een antwoord proberen te geven.

Copyright S. de Rozario

Vulkanen, een bekend beeld (van schilderijen) uit Indie

Toen ik een aantal jaar geleden in het huwelijk trad, werd trouwen door mijn leeftijdsgenoten als bijna ouderwets gezien. Een vriend vroeg mij zelfs  waarom wij in het huwelijksbootje stapten. ,,Omdat we het willen” wist ik te produceren. Na een tijdje erover te hebben nagedacht, had ik een beter antwoord gevonden dat ik hem had kunnen geven: ,,Je stelt me deze vraag omdat je het gevoel nog niet kent waarom je zelf zou willen trouwen. Anders zou je deze vraag niet stellen.” Trouwen gaat om gevoel van verbinding, van diepe liefde, een kroon op de relatie tussen twee mensen en bij wie een dergelijk gevoel niet aanwezig is, zal de reden van trouwen niet begrijpen. Zo is het ook met behoud van de Indische cultuur. Als je de noodzaak niet voelt om de Indische cultuur te behouden, dan kan ik je ook niet overtuigen van het nut ervan. Zodra je hetzelf voelt, ben je overtuigd van het belang.

Door mijn eigen ervaringen te publiceren en projecten te bedenken die bijvoorbeeld een brug slaan tussen verschillende generaties, hoop ik dat mensen gaan begrijpen waarom de eigen cultuur zo belangrijk is voor hen en de Indische gemeenschap. Aan de andere kant wil ik ook graag weten hoe anderen over het Indisch-zijn denken, wat mij weer nieuwe inzichten kan bieden, wat leidt tot nieuwe artikelen.

Tussen de regels door

Een gehoord commentaar is dat men praktische antwoorden verwacht van een platform als Door blauwe ogen. Het platform is niet opgezet om als handleiding te fungeren hoe om te gaan met jouw eigen Indische identiteit. Een streven is wel om hiermee te helpen, maar uiteindelijk geef je het zelf vorm. De auteurs beschrijven uit eigen ervaring en authentieke herinneringen over hun Indo-gevoel en wat de lezer daarmee doet, is voor iedereen verschillend. Cultuur, als gegeven, is natuurlijk niet zoals wiskunde waarbij een concreet antwoord uit een rekenmachine rolt. Ik heb ervoor gekozen om niet op belerende toon te schrijven dat we over Indisch-zijn moeten praten of dat men moet vinden dat cultuurbehoud een noodzaak is. Een eventuele boodschap in een artikel lezen de lezer tussen de regels door.

Vertrouwen

Wie er klaar voor is, zal begrijpen dat ons werk voor Door blauwe ogen, van belang kan zijn. Men kan leren van artikelen, een dialoog  beginnen met naasten of zelfs een eigen zoektocht naar de roots beginnen. Het is aan de lezer om interesse te hebben in hun geschiedenis en toekomst. Ik ben ervan overtuigd dat veel Indischen gaan inzien dat onze cultuur elke dag om ons heen is (en zou moeten blijven), en daar een steentje aan willen bijdragen. De Indische cultuur zal op die manier blijven voortleven op wat voor manier dan ook. En ons zal de vraag waarom we schrijven over het Indische niet meer worden gesteld, daar heb ik alle vertrouwen in. Vertrouwen net als in die vriend die mij vroeg waarom ik ging trouwen. Eind deze maand treedt hij, na een verkeringsperiode van 10 jaar, in het huwelijk met zijn verloofde. Hij voelt het nu zelf ook.

Sabina

Initiatiefnemer Door blauwe ogen